Animalsunited header

Schildpad


Naam: Schildpadden  schildpad
Lengte: Tot 2,75 meter (lederschildpadden)
Voedsel: Alleseters
Leefomgeving: Overal ter wereld, met uitzondering van de polen
Soorten: Er zijn ongeveer 310 verschillende soorten.
Taxonomische indeling:
  • Rijk: Dieren ( Animalia)
  • Stam: Chordadieren (Chordata)
  • Klasse: Reptielen (Reptilia)
  • Familie: Schildpadden (Testudines)

Schildpad

Schildpadden (Testudines) zijn reptielen. De schildpadden zijn in 14 families verdeeld en in totaal zijn ongeveer 310 verschillende soorten. De grotere landschildpadden hebben geen natuurlijke vijanden meer en kunnen bijzonder oud worden (150 jaar is geen uitzondering).

OLYMPUS DIGITAL CAMERAKenmerken

Schildpadden zijn makkelijk te herkennen in de dierenwereld. Ze dragen een stevig schild op de rug dat doorloopt over de buik. De meeste schilden zijn bolvormig en bieden een bijna onbreekbare bescherming. Als de schildpad in gevaar is, trekt hij/zij de kop, poten en staart in het schild. Zo zijn ze optimaal beschermd tegen gevaar. Het is niet voor alle soorten mogelijk ook de kop in te trekken. Ook zijn er schildpadden met een speciaal aangepast schild om nog beter beschermd te worden. Bij onder andere de klepschildpadden en de doosschildpadden is het schild beter ontwikkeld en kan de voor- en/of de achterkant omhoogklappen. Nadat de poten en kop zijn ingetrokken klapt een beweegbaar gedeelte van het schild dicht, zo worden ook de open gaten van het schild gedicht en worden deze schildpadden (eenmaal volwassen) zelden tot nooit slachtoffer. Aan de binnenzijde is het schild bekleed met huidbeenderen ofwel beenplaten. Deze beenplaten bestaan uit botweefsel en zijn vergroeid met de borstwervels. Daardoor kan een schildpad het schild niet verlaten. De buitenzijde van het schild is bij veel schildpadden voorzien van een laag met hoornplaten. Deze platen bestaan uit keratine en biedt een goede bescherming tegen parasieten. Die platen liggen tegen elkaar aan en overlappen de beenplaten om het schild nog sterker te maken. Tussen de twee lagen is er een dunne laag lederhuid aanwezig. In deze laag worden de hoornplaten aangemaakt. De beenplaten zorgen voor de vorm van het schild, de hoornplaten geven het schild een kermerkende kleur of tekening. De kleur en tekening combinatie is voor vrijwel iedere schildpad uniek. Niet alle soorten hebben de buitenste hoornplaten zoals de lederschildpadden.
De meeste op het land levende schildpadden hebben een bolvormig schild en de zeeschildpadden hebben vaak een platter schild. Bij zeeschildpadden is het schild over het algemeen lichter en eindigd vaak in een punt, om zo makkelijker door het water te kunnen glijden. Het schild heeft naast bescherming ook een isolerende functie. Lederschildpadden hebben een leerachtige huid in plaats van hoornplaten op het schild, zo werkt de isolatie nog beter. Bij een enkele soort is het buikpantser minder ontwikkeld en wordt slechts een klein deel van de buik beschermd.
Schildpadden hebben een opvallende kop. De kop heeft de vorm van een ei, ze hebben snavel-achtige bek en opvallende ogen doordat de iris een groene, grijze of orankje kleur heeft. De nek is vaak lang en bijzonder beweeglijk. De bijtschildpadden hebben een te grote kop om onder het schild te verstoppen en kunnen de nek dan ook niet volledig intrekken. Schildpadden hebben geen tanden, maar bijzonder sterke verhoorde randen aan de bek. De ogen zijn bij schildpadden goed ontwikkeld, zowel overdag als ‘s nachts zien ze erg goed en kunnen ze naast kleuren ook ultraviolet en infrarood opvangen. Zicht is voor schildpadden belangrijk om voedsel te vinden en vijanden op tijd te signaleren. De beet van veel schildpadden is bijzonder krachtig, zo kunnen ze stukken voedsel afbijten. Schildpadden hebben een staart. De staart is vaak klein, bij een enkele soort kan de staart zo lang zijn als het schild. Bij zowel de land- als de water schildpadden heeft de staart geen echte functie. De poten van de waterschildpadden zijn aangepast aan het leven in het water en zien er meer uit als zwemvliezen of flippers dan poten. De huid is meestel donker groen tot bruin gekleurd met daaroverheen een camouflerende tekening, gekleurde strepen, of vlekken. Tevens is de huid voorzien van schubben. Op de kop hebben ze een extra dikke laag schubben, ook hebben veel landschildpadden extra schubben over de poten, zo is de schildpad optimaal beschermd tegen vijanden. Zelfs de hoornplaten op het schild zijn voorzien van schubben. schildpad5
Schildpadden vervellen om de huid gezond te houden en waar nodig te repareren. De schub laat in één keer los zodra er een nieuwe schub aangemaakt is. Ze vervellen schub voor schub zo blijft de verdediging maximaal. Jongere dieren vervellen vrij snel achter elkaar. Hoe ouder het dier wordt, hoe langer het duurt voordat er weer vervelt wordt. Op de schubben is vaak een soort ring te zien, deze ringen laten zien hoe vaak het dier is vervelt. Schildpadden zijn koudbloedige dieren en gebruiken de zon om op te warmen, vooral de nek en poten zijn dan belangrijk want die vangen de meeste warmte. De voorpoten zijn bij zeeschildpadden een stuk groter dan de achterpoten. Bij landschildpadden zijn alle vier de poten ongeveer gelijk. Bij veel soorten worden de lange nagels op de voorpoten gebruikt om voedsel af te scheuren. De achterpoten gebruiken ze om een nest te graven.

MINOLTA DIGITAL CAMERALeefomgeving

Schildpadden komen vrijwel wereldwijd voor. Op het land worden alleen de polen en de woestijnen vermeden. Wel alle zeeën en oceanen worden bewoond, waaronder ook de ijzige poolwateren. Ze komen in vrijwel alle leefomgevingen voor zoals in de bossen, graslanden en moerassen. Vooral de tropische en subtropische gebieden zijn veel verschillende soorten te vinden. De meeste schildpadden kunnen goed zwemmen, sommige komen zelden tot nooit aan land, maar er zijn ook soorten die vrijwel direct verdrinken als ze in te diep water komen ( sommige landschildpadden).

Eetgewoonteschildpad4

Schildpadden zijn geen moeilijke eters. Er zijn carnivoren (vleeseters), herbivoren (planteneters) en omnivoren (alleseters). Veel schildpadden doen zich ook tegoed aan aas (dode dieren). Vooral voor jonge schildpadden is het eten van eiwitten belangrijk voor de groei, vandaar dat zij meer van dierlijk voedsel leven. De leefomgeving bepaald voor een gedeelte wat er wordt gegeten, zo leven waterschildpadden voornamelijk van vissen, slakken, insecten en kreefachtigen en leven landschildpadden voornamelijk van planten, grassen en vruchten.
Er zijn soorten die zich gespecialiseerd hebben in een soort voedsel, zoals lederschildpadden die voornamelijk van kwallen leven.
Dankzij de goed ontwikkelde ogen en neus zoeken ze naar voedsel, al zijn er soorten met speciale tactieken. Zo kunnen bosbeekschildpadden trillingen veroorzaken die ze met de voorpoten op de bodem richten. Door deze trillingen komen ondergrondse dieren als bijvoorbeeld wormen naar boven. De wormen worden misleid want, door de trillingen denken ze dat het regent en klimmen snel naar boven om niet te verdrinken.

schildpad3Voortplating

Als de voortplantingstijd is aangebroken gebruiken de schildpadden de goede neus om partners op te sporen. Veel mannetjes vechten met elkaar om het vrouwtjes voor zich te winnen. Daarna volgt de balts, per soort verschilt deze paringsdans, zo lopen landschilpadden vaak achter elkaar aan en bij zeeschildpadden strelen de mannetjes het vrouwtjes met de nagels. Daarna vind de paring plaats. Het mannetje brengt zijn sperma bij het vrouwtje naar binnen. Het vrouwtje trekt zich vaak niet veel aan van de paring, zo worden regelmatig vrouwtjes grazend of lopend gesignaleerd als het mannetje op haar zit/hangt.
Schildpadden zijn eierleggende dieren, alles soorten leggen eieren. Veel zeeschildpadden keren ieder jaar terug naar hetzelfde strand om daar hun eieren te leggen. De eieren worden in een zelf gegraven nest gelegd. De jongen moeten zichzelf nadat ze uit het ei komen uitgraven, zowel vader als moeder bemoeid zich niet meer de opvoeding.
Het aanmaken van de eitjes kost bijzonder veel energie voor het vrouwtje, daarom leggen veel vrouwtjes niet ieder jaar eieren. Het vrouwtje is bijzonder kwetsbaar als ze haar eitjes legt, ze raakt in een soort trance en kan niet wegkruipen als er gevaar dreigt. De eieren zijn ovaal of rond van vorm en kunnen wit of gelig van kleur zijn. De grootte van de legsels verschilt per soort en kunnen varieren van één enkele ei per keer tot bijzonder grote legsels. De soorten hebben een eigen tactiek om zo te zorgen dat de jongen een zo groot mogelijke kans hebben om in leven te blijven. Zo komen bij veel zeeschildpadden de eitjes tegelijkertijd uit en verlaten de jongen samen het nest om de overlevingskansen te vergroten. Bij grote legsels zijn de jongen niet bijzonder ontwikkeld, bij kleinere legsels zijn de jongen beter ontwikkeld. Het geslacht van de jongen wordt onder andere bepaald door de omgevingstemperatuur. Na enkele weken tot maanden komen de eieren uit. De ontwikkeling tot volwassen schildpad verschilt per soort, de soorten die lang doen over de ontwikkeling tot volwassen dier leven over het algemeen erg lang, waarbij er soorten zijn die ouder dan 150 jaar worden.

Mooie video over een zeeschildpad
 
Met dank aan oahudivingcom

Meer weten over de schildpadden?
Kijk eens op: Wikipedia

2 Responses to “Schildpad”

  1. declan kelly zegt:

    Zijn geelwang schildpadjes ook giftig als je het schild aanraakt

Laat een bericht achter